Afwijkende aktes en de duur van de huur

Stan Baggen

Rechtbank Limburg, 1 september 2025, ECLI:NL:RBLIM:2025:8542

Een huurder betwist de geldigheid van een opzegging door de verhuurder van een bedrijfsruimte als bedoeld in artikel 7:230a BW. Huurder stelt dat de huurovereenkomst is aangegaan voor de bepaalde duur van 10 jaar en niet voor vijf jaar, zoals de verhuurder meent. Omdat die 10 jaar nog niet zijn verstreken, zou de overeenkomst ook niet opgezegd kunnen worden. De vraag die aan de kantonrechter wordt voorgelegd is of de overeenkomst door de opzegging op 30 april 2023 is geëindigd.

De uitspraak

Uit de uitspraak van de kantonrechter Rotterdam van 10 oktober 2025 valt af te leiden dat de procedure niet bepaald eenvoudig is geweest. Al op 16 augustus 2024 is er intussen vonnis gewezen maar daarna zijn nog tal van aktes en conclusies gewisseld en heeft een getuigenverhoor plaatsgevonden. Kort nadat getuigenverhoren heeft de huurder een verzoek tot wraking van de kantonrechter ingediend dat door de wrakingskamer is afgewezen. Kern van de zaak is evenwel dat de verhuurder een huurovereenkomst in de procedure heeft gebracht met een duur van vijf jaar en de huurder een huurovereenkomst met een duur van tien jaar. Beide overeenkomsten zijn door beide partijen getekend. De door de huurder overgelegde overeenkomst betreft een kopie, de door de verhuurder overgelegde overeenkomst niet.

In een zaak als deze, is al snel relevant welke partij de bewijslast draagt. Dat is in dit geval de huurder, zo oordeelt de kantonrechter. Uitgangspunt is immers dat degene die zich jegens de rechthebbende (in dit geval: de eigenaar) beroept op een rechter om een goed te houden of te gebruiken, zoals een huurrecht, de stelplicht en bewijslast heeft met betrekking tot de feiten waaruit dat recht volgt.

De kantonrechter waardeert vervolgens het bewijs. De kantonrechter oordeelt dat de ondertekende overeenkomst in dit geval geen dwingend bewijs oplevert omdat de verhuurder – althans, persoon A -verklaart dat hij de overeenkomst nooit heeft ondertekend. Wel zegt de verhuurder zijn handtekening en handschrift op de huurovereenkomst te herkennen. Naast de al genoemde persoon A laat de huurder nog twee personen getuigen. Deze getuigen leggen tegenstrijdige verklaringen af die daardoor, aldus de kantonrechter, afbreuk doen aan de geloofwaardigheid en de bewijswaarde van die verklaringen. Ook wijst de kantonrechter erop dat degene die namens huurder de overeenkomst met een looptijd van 10 jaar zou hebben ondertekend niet als getuige is opgeroepen. Deze omstandigheid werkt in het nadeel van de huurder and het door hem te leveren bewijs.

Bij dit alles komt dat de verhuurder een originele huurovereenkomst heeft overgelegd terwijl de huurder een kopie heeft overgelegd en de authenticiteit van een kopie moeilijker is vast te stellen. Al met al concludeert de kantonrechter dat niet is bewezen dat een huurovereenkomst voor de duur van tien jaar is gesloten.

De kantonrechter concludeert dat de huurder het gehuurde al sinds 30 april 2023 zonder recht of titel gebruikt en veroordeelt huurder het gehuurde binnen zeven dagen na de datum van het vonnis te ontruimen. Daarnaast moet de huurder een gebruiksvergoeding betalen. Tenslotte wordt de huurder veroordeeld tot het betalen van een contractuele boete van maar liefst € 12.000 in verband met een te late betaling, maar uit het vonnis blijkt verder onvoldoende duidelijk op welke betaling of welke betalingen precies wordt gedoeld.

Opmerkingen

Een onderhandse akte levert tussen partijen dwingend bewijs op van de waarheid van de verklaringen die partijen in die akte doen. Een huurovereenkomst is zo’n akte. Dwingend bewijs is bewijs waartegen geen tegenbewijs mogelijk is. Een kopie van een onderhandse akte levert echter geen dwingend bewijs op, maar wel nog steeds bewijs. In dit geval betwist een van de partijen echter dat die akte überhaupt zou zijn getekend. Een onderhandse akte waarvan de ondertekening door de partij, tegen welke zij dwingend bewijs zou leveren, stellig wordt ontkend, levert geen bewijs op, zolang niet bewezen is van wie de ondertekening afkomstig is.

Dat laatste bewijs heeft de huurder niet kunnen leveren. Opvallend is dat de huurder degene die de overeenkomst namens hem heeft getekend niet als getuige heeft opgeroepen en wat ook opvalt is dat de huurder geen poging heeft gedaan om het document door een handschriftdeskundige te laten beoordelen. Of dat laatste zinvol zou zijn geweest is natuurlijk maar de vraag. De verhuurder ontkent immers niet dat de handtekening en het handschrift op de kopie van de overeenkomst van hem afkomstig lijken te zijn. De vraag is wel hoe deze handtekening en dat handschrift dan op die kopie terecht zijn gekomen. Is sprake van een vervalsing of had de verhuurder een andere aannemelijke verklaring?

Van doorslaggevend belang lijkt te zijn geweest dat de verhuurder zelf ook over een overeenkomst beschikte met de handtekening van de huurder erop en dat dit geen kopie was maar een origineel exemplaar. Toch knaagt daar iets. Omdat de bewijslast bij de huurder is komen te liggen is de echtheid van de overeenkomst die de verhuurder heeft overgelegd nooit onderzocht (althans, voor zover uit het vonnis valt op te maken). Onduidelijk is of de huurder heeft ontkend dat zijn handtekening op dat document van hem afkomstig is, maar dat ligt gelet op de bewijsopdracht die de kantonrechter heeft verstrekt wel voor de hand. Hoe weet de kantonrechter dan zeker dat deze overeenkomst wel echt is? Had dit niet minstens ook onderzocht moeten worden?

In het digitale tijdperk wordt vaak genoegen genomen met een scan van een overeenkomst. Negen van de 10 keer is dat ook voldoende maar deze uitspraak toont nog maar eens de waarde van een originele handtekening. Daarmee kan immers bij betwisting bewezen worden van wie de ondertekening afkomstig is. Voor wie toch niet terug wil naar pen og papier geldt uiteraard dat er tegenwoordig ook vele manieren zijn om documenten digitaal maar toch bewijsbaar te ondertekenen.

Overigens zegt de uitspraak niets over de vraag of de verhuurder de ontruiming wel heeft aangezegd. Als dat niet zou zijn gebeurd, zou de huurder nog ontruimingsbescherming genieten tot in ieder geval twee maanden na de aangezegde ontruimingsdatum. Het is natuurlijk wel aannemelijk dat dit is gebeurd.